[CR~K] : 8059บันไซ!!

วันนี้นึกย้อนไปเมื่อตอนกลับจากค่ายลูกเสือตอนเดือนมกราคม

เสาร์ที่ 7 มกรา 49 วันแห่งความซวย....

+++++++++++++++

เรื่องมันก็อเมื่อนานมาแล้วอานะ แต่ก็อยากจะบ่นๆๆ

อยากระบาย... แต่เขียนลงไดในสมุดก็ไม่ได้.... ขอเขียนไว้ในนี้ล่ะกัน

((ย้อนกลับไปนานมากเลย))

++++++++++++++

5 มกรา 49

เตรียมตัวไปค่าย3วัน2คืน ด้วยความขี้เกียจ จึงไม่ได้เอากุญแจโต๊ะไปด้วย

((เอาไปทำไม หนัก เด๋วหายอีก จริงมั้ย))

7 มกรา 49

แครอทกลับจากค่ายลูกเสือที่แสนจะน่าเบื่อ (อาหารห่วยแตก... นอกเรื่อง)

ตอนเย็นเนี่ย พ่อมารับกลับบ้าน

ระหว่างนั่งอยู่บนรถด้วย แอร์เย็นๆ กับไอติมที่รออยู่ที่บ้าน ก็อยากให้ถึงเร็วๆใช่มะ...

จู่ๆ พ่อก็พูดขึ้นมาว่า

"นี่ น้องแคล์ พ่อมีเรื่องจะพูดด้วยนะ" ใบหน้าพ่อตึงเครียดมากเลย

ไอ้เราก้อตอบไปว่า ค่ะ นึกว่าจิปาถะทั่วๆไป

"พ่อรู้ว่าวัยรุ่นเปนวัยอยากรู้ พ่อก้อไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ ถ้าหนูจะอ่านการ์ตูน"

พ่อหยุด ไอ้เราเริ่มงงกับคำพูดพ่อแล้ว

"นี่พ่อไม่ได้ว่านะ พอดีว่าเมื่อคืนแม่เขาเอามาให้พ่อดูแล้ว แม่กังวลมากเลยนะ"

"หนูจะอ่านอะไรก็ได้พ่อไม่ว่า แต่พ่อขอได้ไหม อย่าอ่านการ์ตูนพวกนี้อีก"

"กลับบ้านแล้วเอาเก็บใส่กล่องซะนะลูก... พ่อไม่ได้ว่านะ..."

"ดูแม่เข้าห่วงหนูมากเลย พ่อก็ห่วงเหมือนกัน"

คำพูดที่พ่อพูดออกมา(ผิดจากจิงบ้างนิดหน่อย แต่แบบนี้ชัวร์ๆ)

เราหายใจไม่ออกจริงๆ เป็นครั้งแรกที่หายใจไม่ออกเหมือนในฟิคทั่วๆไปเวลาตัวละครตกใจ

แครอทแทบอยากกัดลิ้นตัวเองให้ตายๆตรงนั้นเลย

ตายสิ!! เข้าใจแล้ว

ลิ้นชักการ์ตูนโดนเปิด จิ๊หาย!!

เลิฟโมด โนมันนี่ โอ้มายเมด เดสทินี่(Y) มาเฟียที่รัก(H) !!!

ฆ่าตัวตายทางอ้อม.... ใครเคยอ่านคงรู้ว่ามัน.... นะค่ะ

นั่นเปนเพียงการช็อกครั้งที่1 ((ซวยครั้งที่1))

"ค่ะ" แครอทก้อตอบไปแค่นั้น พ่อก้อไม่ได้ว่าอะไรอีก

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

กลับถึงบ้าน(นรก)

สิ่งแรกที่กลัวคือ กลัวแม่จะว่าเสียตอนย่างก้าวเข้าไปในบ้าน

"กลับมาแล้วหรอ" แม่ก้อพูดแค่นั้น เราก้อหวัดดีแล้วรีบแบกกระเป๋า2ใบขึ้นห้องทันที

พอถึงบ้านห้อง แครอททิ้งกระเป๋าไปตามเวรตามกรรม วิ่งเข้าห้องไปเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน

.... ว่างเปล่า

O_O''

ไม่มีการ์ตูนสักเล่มในลิ้นชักอย่างที่มันควรจะมี

ตอนนั้นใจหายวาบเลยค่ะ คิดโน่น คิดนี่ เหมือนตอนนั่งในรถ

/แม่เอาไปทิ้งแล้ว/

/แม่เอาไปซ่อน/

/แม่เอาไปเผาแล้ว/

/แม่เอาไปเก็บในห้องทำงานแม่ รอให้เราไปรับโทษ/

คิดไปต่างๆนานา แทบอยากร้องไห้แน่ะ

แครอทเดินลงมาที่ชั้นลอย ส่องกระจกลงมาว่ามีกองการ์ตูนรึกล่องะไรในห้องทำงานแม่หรือเปล่า...

คำตอบคือ ไม่มีค่ะ...

รีบวิ่งกลับขึ้นไปบนห้องค่ะ มันต้องยังอยู่บนห้องแน่ๆ

มองหาทุกซอกทุกมุม ในตู้แม่ ข้างเตียงนอน บลาๆๆๆ

สุดท้ายอยู่ไหนรู้มั้ย? การ์ตูนทั้งหมดในลิ้นชัก กองสูงอยู่ข้างๆโต๊ะทำงานแครอทค่ะ==''

การ์ตูนที่วิ่งหาแทบตายมันอยุ่ข้างๆลิ้นชักค่ะ ((ตาถั่วมาก))

ถึงเจอ ดีใจที่มันไม่โดนทิ้ง แต่... รู้มั้ย

การ์ตูน2เล่มมันเหน็บกันอยู่ แครอทเลยเปิดออก

อยากกรี๊ดค่ะ มันเหน็บหน้าที่xxxอยู่ อ๊าก!!!!

แครอทรีบวิ่งไปเอาลังกระดาษมาทันที จับการ์ตูนที่xทั้งหมดใส่ลัง

แล้วแครอทก้เหน.... แม้แต่FMAก้ออยู่ในกองด้วย?

แม่แครอทหยิบมากองหมดเลยสิเนี่ย... ไม่สนว่าไหนโป๊ไหนไม่โป๊เลย

... ใส่กล่องเสร็จแล้วก็รีบยกขึ้นไป ที่ชั้น 4 ชั้นเก็บของ เอาลังการ์ตูนไปแอบเนียน

กับลังมากมาย เพื่อไม่ให้แม่หาเจอ...

แล้วก้อรีบลงมาข้างล่าง เอาFMA เดธโน้ต ปิตะเต็น ที่อยู่ในกองการ์ตูนผิดกฎหมาย(ของบ้าน)

ใส่กลับเข้าไปในลิ้นชัก

แล้วแครอทก้อเลยหยิบมือถือขึ้นมาดู ((เข้าค่ายห้ามเอาไป))

เพราะรู้สังหรณ์....และแล้วมันก้อไม่ผิด.... แม่ตรวจมือถือกรูด้วย!!!

นี่เป็นการช็อกครั้งที่2 ((ซวยครั้งที่2))

เพราะมือถือเราไม่มีอะไรผิดปกติยกเว้น!

เบอร์นึงที่เม็มชื่อด้วยคำว่า

"สวรรค์"

กรูมันโง่! ตอนนั้นดีใจที่ว่าเจอร้านหนังสือYอีกแล้วเลยผิดบ้าๆบอๆลงไป ... ซึ่งเราลืมไปแล้วแหละว่ามีอยู่

ด้วยความดีอกดีใจของแครอทบ้าๆหัวนึง เลยพิมพ์ๆ ร้าน***((ขอ*ชื่อไว้นะ)) ว่าสวรรค์

ตายๆๆๆ แม่ต้องนึกว่าเราไปติดยาแน่เลย อ๊าก!!!

.......................ไปกินข้าวเย็น......................

ไม่อยากมองหน้าแม่เลยT_T เงียบแสนเงียบ

เป็นข้าวเย็นที่ไม่สนุกเลยสำหรับคนที่เพิ่งกลับจากค่าย

เมื่อข้าวในจานทุกคนหมดแล้ว (พ่อแครอทไม่ได้กินด้วยนะค่ะตอนนั้น)

"น้องแคล์ ล้างจานแล้วเดี๋ยวขึ้นไปบนห้องนะ แม่จะคุยด้วย"

ในใจแครอทร้องแต่ว่า หายห่าแล้ว!!!!

******************************

-ห้องนอน-

แม่นั่งรออยู่ในห้อง แครอทก้อนั่งข้างแม่ตามที่แม่สั่ง

แครอทจำไม่ได้นะว่าแม่เริ่มพูดอะไร เรียงยังไงจำไม่ได้แล้ว ยกตัวอย่างบางประโยคแล้วกัน

"แม่รู้ว่าวัยรุ่นนะเปนวัยอยากรู้อยากลอง แต่ไม่คิดว่าหนูจะมีการ์ตุนพวกนี้

เพราะรุ่นแม่เด็กๆ พ่อแม่หรือทุกคนก้ออยากรู้เปนธรรมดา แต่เข้าใจไหมสมัยนั้นมันไม่มีแบบนี้"

"แม่เหนการ์ตูนหนู แม่ตกใจเลยนะ ว่าเขาขายกันอย่างนี้เลยหรือ" แม่บอก

"หนูซื้อมาหนูไม่รู้นี้คะว่ามันมี ก้อบางคนเขาบอก สนุกๆ หนูก้อซื้อมา"

"แม่ไม่นึกว่าหนูจะมีการ์ตูนแบบนี้อยู่ แม่ให้หนูอ่านได้ ปิดเทอมก้อให้อ่าน

แม่คิดไม่ถึงจริงๆนะ แม่ไว้ใจหนู" แม่พูด

"ก้อหนูไม่รู้นี่ค่ะ ว่ามี ซื้อมาแล้ว"

"อืม แม่เข้าใจ แม่กังวลนะเนี่ย"

"ค่ะ ทราบแล้ว พ่อบอกหนูแล้ว"

"ใช่แม่กังวล นอนไม่หลับเลยเมื่อคืน"

แครอทเงียบอีกครั้ง

"แล้วหนูโดดเรียนพิเศษด้วยเหรอ"

เฮือก! ตกใจค่ะ แครอทเคยโดแค่ครั้งเดียว เน้นย้ำว่าครั้งเดียวตอนงานคอมมิเกะนะคะ

นี่เป็นการช็อกครั้งที่3 ((ซวยครั้งที่3))

"เปล่าค่ะ ไม่ได้โดด"

"แน่ใจเหรอ"

"ค่ะ"

"เหรอ... แล้วเพื่อนที่เรียนพิเศษนะ ขนุน ขเนิน(นามสมมติ)อะไรนั่นนะ ยังมองหนูร้ายๆอีกมั้ย"

ขนุน(นามสมมติ).... ที่เรียนที่บ้าน**นะเหรอ? .... ทำไมแม่รู้

"ขนุน(นามสมมติ)เหรอค่ะ ? เค้าไม่ได้มองหนูร้ายๆนะ ก้อแค่ว่าหนูนั่งข้างแฟนเพื่อนเค้าเท่านั้น ก้อหนูต้องนั่งเลข7 แฟนเพื่อนเค้าเลข6 ก้อแค่นั้น"

"เหรอ ที่เรียนพิเศษไม่มีปันหานะ"

...ทำไมแม่รุ้?ว่ามีนังขนุน(นามสมมติ).....

"แล้วผลสอบหนูล่ะ มิดเทอม หนูได้ 79 แนนได้ 92ใช่ไหม" แครอทก้อพยักหน้า

"แล้วหนูกลุ้มใจหรอ ...เพราะเค้าขยันไง... แล้วเห็นบ่นๆว่ากลุ้มใจเรื่องเงิน..."

"เปล่านี่ค่ะ"

"ก้อเห็นเขียนบ่นๆในสมุดของAIAนะ ไอ้บันทึกอะไรของหนูนั่นนะ"

... สมุดของAIA...สมุดของประกันชีวิตที่เขาแจกๆ...... ไดอารี่ชั้น!!!.....

ตอนนั้นแทบอยากกรี๊ด! โดนอ่านไดอารี่!!! โดนอ่านหมดเลยงั้นสิ!!!!ตายโหง!!!

นี่เป็นการช็อกครั้งที่4 ((ซวยครั้งที่4))

"ไม่ได้กลุ้มอะไรค่ะ"

"แล้วหนูอ่านไอ้Yๆอะไรนั่นนานแค่ไหน เลิกหรือยัง"

/ซวยฉิบ!!/

"โอ้ย เลิกไปนานแล้วค่ะ ไม่ได้อ่านแล้ว"

"แน่นะ"

"ค่ะ เลิกไปตั้งกะกลางปีที่แล้ว"

"อืม แล้วทำไมจ๋าเค้าไม่อ่านล่ะ เพระเค้ารักแม่!" แม่เริ่มพูดต่อเหมือนในไดเรา

คงจะเป็นตอนที่เราเขียนเรื่อยๆว่า เอาวายไปแล้วจ๋าไม่ยอมอ่าน....

"...เพราะเค้ารักแม่... ตั้งใจเรียนไม่อ่านการ์ตูน"

'จ๋านะเรอะ!! แม่อย่ารู้ดี อีนี่แหละตัวดี!! เปนคนเอามาเฟียมาให้อ่าน เอากรงรักมาให้อ่าน เนี่ยนะดี!!'

มันเปนเพียงความคิดในใจ.... เพื่อนบ้า!

"ใครเปนคนชวนหนูให้อ่านวาย"

"ก้อ.. อืมจำไม่ได้ค่ะ"

จะบอกได้ไงว่าเราอ่านของเราเอง

"อืม.. แม่ก้อไม่ได้ว่านะ แต่แม่เป็นห่วง"

"ค่ะ"

"แล้วร้านหนังสือนะไอ้ร้านที่หนูไปนะ ไปบ่อยมั้ย"

นั่นไง... ร้าน*** ...ร้านสวรรค์... ร้านที่พาเราลงนรก.... เพราะทำให้เราหลงดีใจ!!

"ก้อ นานๆทีนะค่ะ..."

บลาๆๆๆ

แล้วพูดๆอะไรอีกนี่แหละ แล้วเราก้ร้องไห้.... กอดแม่ อืมๆ

"งั้นต่อไปนี้หนูไม่อ่านกาตูนได้มั้ย?"

วาบ~!.... ในหัวว่างเปล่า... ห้ามอ่านการ์ตูนเรอะ.....

ห้ามอ่านการ์ตูน ห้ามอ่านการ์ตูน

ห้ามอ่านการ์ตูน

ห้ามอ่านการ์ตูน ห้ามอ่านการ์ตูน

ห้ามอ่านการ์ตูน ห้ามอ่านการ์ตูน

ห้ามอ่านการ์ตูน ห้ามอ่านการ์ตูน

ไม่!!! เราทำไม่ได้

"หา! ห้ามนู๋อ่านหรอค่ะ" เราน้ำตาคลอเบ้า "งั้นถ้านู่จะอ่านการ์ตูนผู้ชาย การ์ตูนมันส์ๆ ก้ไม่ได้เลยเหรอค่ะ!!"

"เปล่า จะอ่านก้อ่านได้แต่อ่านให้น้อยลง ปิดเทอมก้อเช่าเอาให้น้อยลง อย่าซื้อ"

/....ปิดเทอมก้อให้อ่านนิดดดดดดดดดดนึง จะให้นิดไงละค่ะ......./เราคิด

"แล้วตกลงหนูอ่านได้ไหมค่ะเนี่ย" แครอทสะอึกสะอื้น ((ของจริง))

"ก้อได้บ้าง"

....ได้บ้าง?.....

นี่เป็นการช็อกครั้งที่5 ((ซวยครั้งที่5))

"ค่ะ" เราก้อรับๆไปงั้น สะอึกสะอื้นพูดลำบากคงรู้นะ

"งั้นต่อไปนี้เดี๋ยวเรามาทำกิจกรรมร่วมกันนะ น้องแคทกรองน้ำ เรามาซักผ้ากันสองคนเหมือนเดิม ต่อไปนี่กินข้าวเสร็จแล้วหนูก็ล้างจานนะ ไม่ต้องค้างคา...."

และอะไรอีกมากมาย ที่แครอทต้องทำ.. งานบ้านทั้งนั้น..

งานบ้าน!!ต้องทำงานบ้านเพิ่มมากขึ้น

นี่เป็นการช็อกครั้งที่6 ((ซวยครั้งที่6))

.

แม่บอกว่าคงเปนเพราะแม่ไม่มีเวลามาดูแลแครอท แครอทเลยไปติดการตูนพวกนั้น?

ไม่ได้ติดสักหน่อย อ่านไปเรื่อยๆ! ที่ติดนะYแต่ไม่ได้X

แม่จึงบอกว่าควรหาอะไรทำร่วมกัน.....

พูดง่ายๆ ใช้เวลากะเรามากขึ้น เราจะได้ไม่ไปมั่วสุมอย่างอื่น...

เราก้อเออๆออๆไป

"ต่อไปนี้ห้ามนั่งคนเดียวในห้องนอนอีกนะ ลงไปนั่งข้างล่าง ทำการบ้านก้อข้างล่าง เวลาอ่านหนังสือสอบก้อลงไปข้างล่างนะลูก

มันจะได้เย็นๆ..."

เย็นกะแป๊ะสิ!! ห้ามนั่งบนห้องนอน!!!

ทำการบ้าน อ่านหนังสือสอบต้องการสมาธิต้องลงไปนั่งอ่านข้างล่างที่ร้านแม่

ที่เปิดเพลงตลอดๆๆๆนั่นนะเรอะ!! จะเอาสมาธิที่ไหน!!

นี่เป็นการช็อกครั้งที่7 ((ซวยครั้งที่7))

"หนูไปกลับรร.เองได้ใช่ไหม แม่ต้งไปส่งหนูด้วยไหม"

แครอทก้อคุนกะแม่ต่อ ประมานว่า จะไปรับไปส่งที่ประสานมิตร กระทั่งที่สยามเรียนพิเศษ เพราะกลัวเราเถลไถล....

นี่เป็นการช็อกครั้งที่8 ((ซวยครั้งที่8))

แม่ไม่ไว้ใจเราขนาดนี้!! ว้ากๆ ลูกแม่นะ!!

"เงินค่าขนมนะลูก อาทิตย์ล่ะ1000 แบ่งเก็บไว้ครึ่งนึง ใช้แค่ร่งนึง.... ต่อไปนี้เอามาฝากแม่อาทิตย์บะ500นะ"

O_O นี่เป็นการช็อกครั้งที่9 ((ซวยครั้งที่9))

บางคนอาจจะคิดว่า เฮ้ย เงินเราเยอะมากเลยนะ!

ลองมาเปนเราสิ!! 1000 บาทค่าไฟฟ้าเดือนละ720 ค่ารถเมย์อีกกี่เที่ยว ค่าสวัสดิการร.ร.อีก ค่าห้องอีก ค่าพวงมาลัยอีก ค่าโทรศัพท์เราก้อซื้อเองไม่มีคนซื้อให้ บลาๆๆๆ ค่ากิน ค่าใช้ ค่าการ์ตูน

=''=

พอคุยๆๆๆๆ ไปจนจบอานะ

"ป๊ะ ลงข้างล่างกันเถอะ" นั่น..ลงไปที่ร้าน.... เวรกรรม

เราก้อลุกกะลังจะออกจากห้อง แม่ก้อนอนที่เตียงอานะ เหมือนปวดหัว

"การ์ตูนไปไหนแล้วละลูก เดี๋ยวเอาการ์ตูนนั่นไปทิ้งนะลูก"

เฮ้ย!!! เรารีบร้องในใจ ย้ำ แครอทร้องออกมาไม่ได้!

"เข้าลังไปแล้วค่ะ พ่อบอกให้เก็บเข้าลังไปเลย"

"เหรอ อืม แบบนั้นก้อได้"

ฟู่ว รอดไป

"อ้อใช่ วันจันทร์หนูหยุดวันไหว้ครูนะค่ะ" ((ไม่แน่ใจว่าเนื่องในโอกาสอะไร จำได้แต่ว่าหยุดวันจันทร์))

"อ้อ เหรอ อืม"แม่ตอบรับง่ายๆ

+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

วันต่อมา วันอาทิตย์ที่8

เราก้อออกไปเรียนพิเศษคณิตที่สยาม ออกจาบ้านบ่าย3

ระหว่างอยู่บนไฟฟ้าก้อโทหาเพื่อน อยากปรับทุกข์....

แต่ก้อไม่มีใครเปิดเครื่องเลยสักคน ถึงเปิด้อไม่รับ

ไอ่พวกนี้ยังไม่หายเหนื่อยจากค่ายลูกเสือแน่เลย....

พอถึงที่เรียนพิเศษอานะ

เกิดกังวล ว่าแมจะเอาการ์ตูนไปทิ้ง ถึงจะเก็บเข้าลังแล้วก้อเหอะ

แครอทเลยโทไปหาน้อง หาข้ออ้างไปเรื่อย คุยโน่นๆนี่ๆ

"...น้องแคท... ดูให้พี่ทีนะ ถ้าแม่ให้พี่วีเอาลังอะไรไปทิ้ง ห้ามอย่าให้ทิ้งนะ"

พอฝากฝังเสร็จก้อโล่งขึ้นมานิดนึงนะ แต่แล้วความโล่งก้อหายไปตอนที่น้องบอกว่า

"พี่แคล์ ตะกี้แม่โทหหาอาจารย์กิ๊กด้วย"....

อาจารย์กิ๊ก.... ซวยแล้ว!! ซวยแล้วโทรทำไม รายงาน หรือปรึกษาเรื่องเราเหรอ

นี่เป็นการช็อกครั้งที่10 ((ซวยครั้งที่10))

"แม่โทถามอาจารย์ว่าพรุ่งนี้พี่แคล์หยุดจริงเหรอ"

....ก้อบอกไปแล้วว่าหยุดวันครู...

เราก้อกลัวจะมากกว่านั้นะสิ....

2ชม.ในห้องเรียนพิเศษคณิต... โอ้ว ทำไมมันช่างเร็วปานนี้เลิกแล้วเรอะ...

ไม่อยากกลับบ้าน TOT

แต่ก้อต้องกลับนะน่ะ.... เรายิ้มไม่ออกไป 3วันนะ กระทั่งเจอเพื่อน ก้อยิ้มแหยๆบ้าง ยิ้มดีๆบ้าง

แต่แล้วก้อกลับดีเหมือนเดิม

หลังจากนั้นก้อทำตามกฎของแม่บ้าง เล็กน้อย....

แต่แม่ก้อคงหารู้จุดอ่อนไม่....

"กฏใหม่ของแม่อยู่ได้ไม่เกิน 1 อาทิตย์"

เฮอๆๆๆๆๆๆๆ เรามันเด็กเลวจิงๆ เพราะหลังจากนั้นก้อทำตามน้อยลงๆ จนตอนนี้กลับสู้สภาพปกติ อ่านYตามปกติของเรา~~

##############

ใครที่อ่านมาถึงตรงนี้ก้อขอบคุนที่อุตส่าอ่านเรื่องที่เราบ่นๆ ซึ่งยาวมากๆๆๆๆๆ

ไม่ได้หวังจะให้อ่านเยอะ แค่อยากระบายอีกครั้ง...

และอยากหาที่บันทึกวันอันเลวร้ายนี้เท่านั้น

จะมีใครโดนเหมือนเราบ้างไหมเนี่ย โดนYด้วย เพื่อนเราโนแต่พวกกฏเหล็กฯเงี้ย แง่มๆ

จนถึงตอนนี้ก้อยังไม่รู้ว่าแม่รู้หรือเปล่าว่าY(ยาโอย)ที่เราอ่านๆนะ ชายกับชาย

ไม่รู้แม่จะคิดเป็นอื่น นั่นคือคือxxxหรือเปล่า.... แง่มๆ....